اما تازگی ها من...
تمرین میکنم
دل نبندم حتی به تار عنکبوت ماسیده ی کنج سقف
تازگی ها ،من دوستی ندارم
تازگی ها، هیچ چیز پایدار نیست .رابطه ات با کسی که تا چند لحظه پیش زلال بود .
صبح که بیدار میشوی سیل امده و همه قلب ها را گل آلود کرده
تازگی ها ،مدتهاست چشمانه کور شده حتی به اندازه یک اتم نور به داخلش نفوذ نمیکند
تازگی ها، دارم تمرین میکنم هیچ کس را دوست نداشته باشم جز خودم
چون بقیه خودشان را دوست دارند فقط و اگر دوست بداریشان ممکن است برای لحظه ای به ذهنت خطور کند کاش آنها هم تو را دوست بدارند

                                                  "   منََّ، سکوتَ، تنهایی"

دوباره...

مثل هر سال اولين روز از بهار از خانه مادر بزرگ شروع می شود.
از شب قبل براي هم زدن آش نذري به خانه شان آمدم.هنوز نفهميدم حكمت پختن آش نذري در اولين روز بهار چيست؟اما هر چه هست دوستش دارم.چون به يادم ميآورد كه هنوز زنده ام.زنده ايم...

وقتي مادربزرگ تنها نوه اش را براي هم زدن آش صدا می زند ،اون هم چه صدا كردني مثل صداي فرشته ها!چشمهايم را باز باز ميكنم .

چه ميبينم؟

:يه مادربزرگ بهتر از فزشته ها ،يه مامان هميشه نگران و عاشق، يه باباي آروم با یه لبخند هميشه محو كنار لبش ،يه پدر بزرگ هميشه حامي برای  تنها نوه عزيزش و يه حياط پر از درخت با شاخ و برگ در هم و برگاي تازه جوونه زده .

باید خیلی عالی باشه.نه؟

اومممممممممممممممممم...

ولی اینجا یه نفر دیگه هم هست که ...

يه دختر 19 ساله كه به جز اين كه يک دختر است و 19 ساله است هيچ چيز ديگري از خودش نميداند .هميشه مات ،گيج ،آشفته ...
همين !.تمام هرآن چه كه هست .
 یه کم فکر میکنم.سعی میکنم یه لبخند هر طور شده کنج لبم جا بدم.
انگار كار بهتري جز هم زدن آش ندارم .ميرم تو حيات و با قيافه اي كه نميدانم چه حالتي دارد دست به كار ميشوم.
ملاقه را از دست مادر میگیرم و شروع  میکنم به هم زدن.ملاقه داخل ديگ حركت  میکندو شكلاي دايره وار روش ميان و ميرن.به محتوياتش خيره  میشم و دوباره غرق! حواسم مثل امواج روي اش با صداي مادربزرگ ميرن و ميان.هر چه مادربزرگ مي گه حاجت هات را بگو و هم بزن .اصلا توجهي نميكنم.

 آخه نمیدونم  بايد چه حاجتي داشته باشم؟
فقط دلم ميخواد زل بزنم به سبزيها  نخودو لوبيا ها  ...
يكهو يادم  می افته چه چيزي ممكن است بخوام؟اين كه زندگي در هم ريخته ام كه درست حكايت آش را دارد سر و ساماني بگيرد.در دلم گفتم همان طور كه ممكن است محتويات آش را از هم جدا كرد حتما ميشود يك فكري هم به حال زندگي كرد.زندگي در هم ريخته ،روابط از هم گسيخته و.. كه هيچ كدام سنخيتي با هم ندارند
اول از كدام شروع كنم؟
خوب .از خودم؟من؟من كي بودم؟

مخلوطي از:

درون ويران شده،از هجوم افكار سيل آسا كه لحظهاي رهايم نميگذارد؟

نه نه
از هدف نداشته زندگي از آينده مجهول و در هم برهم كه كسي نگرانش نيست
نه نه
از اطرافيان غير قابل شناسايي از دوستان به ظاهر دوست
نه نه

از وقت نداشته آدم هاي دور و برم براي همديگر؟
نه نه
واي خدايا كاش هرگز براي هم زدن آش دست به كار نشده بودم
دوباره...
دارد مي تركد مغزم
فهميدم !الآن سرمو بلند ميكنم و بلند بلند چرنديات مغزمو براي مادر بزرگ فرياد ميزنم و راحت ميشم.بسه ديگه.روز اول بهار اين حرفاي بيسر و ته چه وصله ي ناجوريه.
1

2

3

سرم رو بلند ميكنم:
مادر بزرگ نيست!
كجاست پس؟صدا ميزنم: فرشته زميني من . كجا رفتي پس؟

مادر کو؟!
آه ه ه ه .انگار از اول او اينجا نبوده.

صبر كن ببينم.  پس این ديگ آش لعنتي چيه؟ !
نگاه مي كنم: دستم هايم در هوا معلق اند .انگار دارند چيزي رو هم ميزنند اما چي رو؟
اينجا هيچ چيز نيست!
حياط مادر بزرگ را ميگردم به دنبال كساني كه تا همين چند لحظه پيش كنارم بودند اما حالا؟
سرم را مدام به اين طرف و آن طرف ميچرخونم
خداي من!
چي ميبينم

اين منم؟
اره اين منم و
من یعنی:

تصويری كه مثل سايه ای محو روي صفحه نمايش كامپيوتر ولو شده و به من دهن كجي ميكند!

                                               دوباره عيد،آغازي براي تكرار

دوباره ...
با وسواس خاصي سفره را چيدم.چقدر بالا و پايين شدن ، چقدر اين ور و آنور رفتن، براي تدارك هفت سين.براي چيدنش به سبكي متفاوت!
در تمام مدت اين ور و آن ور شدن ميدانستم كه نميدانم براي چه آین همه دقت ،حوصله؟، وسواس به خرج ميدهم.
سفره كه چيده شد چند بار از تنها كسي كه در كنارم بود (مثل همه ي لحظات عمرم بدون هيچ تغييري در اين چند سال )
پرسيدم: "خوب چيده شده؟مطمئني؟"
او هم نه با بيتفاوتي نه با شور و شوق خاصي گفت:آره، خوبه.
خيلي عادي، مثل خيلي هاي ديگر.
آه...
امان از برخوردهاي عادي!
بعد از تمام نشدن(! )همه ي اين كارهاي عادي به زير دوش پناه بردم(مگر جاي ديگري هم بود؟!)تا درباره ي فرار از تكرارهاي مكرر زندگي راهي پيدا كنم؟!
مگر ميشود؟!تا وقتي اين چنين اسيرم،اسيريم...

نفسهايم تند شده بدنم داغ شده سرم به دوران افتاده وتمام بدنم گز گز ميكند...
دستهايم گاهي با مكث گاهي بدون توقف كيبرد را لمس ميكند.

دكمه ها مينالند از اين كه امسال مثل تمام سالهاي ديگر جاي كسي در قلبم ،در زندگيم و سر سفره هفت سين خالي است...